Zuid-Korea: hoe een vrijwillig certificaat gebouwen klaarmaakte voor snel internet

Zuid-Korea wordt vaak genoemd als het land dat al vroeg snel internet in bijna elk huis had. Dat kwam niet alleen door de netwerken op straat. Het kwam ook door de gebouwen zelf. Meer dan de helft van de Koreanen woont in grote appartementencomplexen. Als zo'n complex goed bekabeld is, kan een provider in één keer honderden huishoudens aansluiten.

Om bouwers te stimuleren, koos de overheid geen wet maar een certificaat. Dat maakt Zuid-Korea interessant voor de Benelux. Ook hier is de vraag hoe je de digitale kwaliteit van een gebouw zichtbaar maakt, zonder alles in regels vast te leggen. In dit artikel gaan we dieper in op de geschiedenis, de werking en de grenzen van het systeem.

Hoe werkt het Koreaanse certificaat?

Het certificaat heet in het Koreaans het certificaat voor "gebouwen met snelle informatie- en communicatievoorzieningen". In het Engels wordt het ook wel Cyber Building Certificate genoemd. Het werkt zo:

• Vrijwillig. Een bouwer of eigenaar vraagt het certificaat zelf aan. Er is geen plicht.
• Toetsing van het ontwerp. Volgens CNN legden bouwers in 2000 hun plannen al in de ontwerpfase voor aan het ministerie. Het ministerie keek onder meer naar het soort kabel en naar de snelheid van de verbinding naar buiten.
• Vaste criteria. Volgens de provincie Gyeonggi keek de toetsing naar de manier van bekabelen, het soort kabel, reservecapaciteit, de ruimte voor apparatuur en de omgeving. Dat gold voor appartementen en kantoren groter dan 3.300 m² of met meer dan zes verdiepingen.
• Niveaus. Eerst waren er drie niveaus: 1, 2 en 3, door CNN vergeleken met de sterren van de Michelingids. Nu zijn er de niveaus Speciaal, 1 en 2. Daarnaast is er een apart certificaat voor het slimme thuisnetwerk, met de niveaus AAA (IoT), AA en A.
• Taakverdeling. Het ministerie van Wetenschap en ICT is eigenaar van het systeem. De Centrale Radiodienst geeft het certificaat af. Sinds 2009 doet KAIT, de Koreaanse vereniging voor de bevordering van ICT, de beoordeling.

Een korte tijdlijn:

• 1995: volgens het ministerie en KAIT het startjaar van het systeem.
• 1999: volgens Koreaanse vakpers het jaar waarin de eerste certificaten met niveau 1, 2 of 3 werden uitgegeven.
• 2003: volgens de provincie Gyeonggi hebben 2.275 appartementencomplexen een certificaat.
• 2005: ongeveer een miljoen woningen hebben een certificaat. Er komen plannen voor een hoogste niveau en voor bestaande gebouwen en kantoren.
• 2009: KAIT wordt de beoordelende organisatie.
• 2020: KAIT en vastgoedplatform Real Estate 114 spreken af dat woningzoekers het niveau per gebouw kunnen zien in de woningadvertenties.

Over het startjaar: de bronnen spreken elkaar tegen. Het ministerie en KAIT noemen 1995. Koreaanse vakbladen noemen 1999. Mogelijk begon in 1995 het beleid en kwamen in 1999 de eerste certificaten. Dat konden wij niet zeker vaststellen. Daarom noemen we beide jaartallen.

Wat heeft het opgeleverd?

Het Koreaanse zakenblad Hankyung Business schreef in 2006 dat bouwers na de financiële crisis van eind jaren negentig met veel onverkochte appartementen zaten. Zij probeerden het certificaat zo snel mogelijk te halen, om hun projecten aantrekkelijker te maken.

Dat werkte. Volgens de Amerikaanse denktank Brookings wilden de meeste bewoners in een goed bekabeld appartement wonen. Bouwers gebruikten het certificaat om zich te onderscheiden. Een verantwoordelijke van het ministerie zei in 2000 tegen CNN dat ongeveer 80 procent van de nieuwe appartementen werd bekabeld voor snel internet, mede door het certificaat.

De cijfers laten zien hoe groot het werd:

• Medio 2003 hadden 2.275 appartementencomplexen een certificaat. Daarvan lagen er 724 in de provincie Gyeonggi, ongeveer een derde.
• In 2005 hadden volgens het Koreaanse vakblad ETNews ongeveer een miljoen woningen een certificaat. Het blad noemde het een standaard in de praktijk.
• In 2020 meldde Financial News dat de afgelopen zes jaar gemiddeld 78,5 procent van de nieuw opgeleverde appartementen een certificaat kreeg.

Niemand is verplicht. Toch krijgen bijna acht op de tien nieuwe appartementen het certificaat.

Sinds 2020 kunnen woningzoekers het niveau ook zien op het platform van Real Estate 114. Zo is het certificaat zichtbaar op het moment dat mensen een woning kiezen.

Waar houdt het op?

Het certificaat is een succes, maar heeft duidelijke grenzen.

• Vooral nieuwe woningen. Het systeem draait vooral om nieuwe appartementen. In 2005 waren er plannen om het uit te breiden naar bestaande gebouwen, kantoren en woon-werkgebouwen. Hoe ver dat is gekomen, konden wij niet bevestigen.
• Wat er ligt, niet hoe het werkt. De toetsing kijkt naar kabels, leidingen en ruimtes, vaak al in de ontwerpfase. Of het netwerk na jaren gebruik nog goed werkt, of de wifi in elke kamer goed is, valt erbuiten.
• Afhankelijk van de markt. Het certificaat werkte in een land met veel grote complexen en een hoge vraag naar snel internet. Elders werkt dezelfde prikkel misschien minder sterk.
• Niveaus veranderen. De niveaus zijn in de loop van de tijd aangepast. Dat is nodig, maar het maakt oude en nieuwe certificaten moeilijker te vergelijken.

Naast het overheidscertificaat is er sinds kort ook een internationaal label. In mei 2026 startte WiredScore in Zuid-Korea, met een aantal vastgoedbeleggers als eerste partners. Volgens WiredScore hebben zich zeven gebouwen aangemeld voor certificering, waaronder Factorial Seongsu in Seoul.

Wat kan de Benelux ervan leren?

Zuid-Korea laat zien dat een vrijwillig certificaat de markt kan veranderen. Daar zijn wel een paar voorwaarden voor:

1. De koper moet het kunnen zien. Het certificaat werkte omdat bewoners ernaar vroegen.
2. Duidelijke niveaus. Een eenvoudige schaal, zoals sterren of letters, is makkelijk uit te leggen en te vergelijken.
3. Een vaste, onafhankelijke beoordeling. Er is een vaste organisatie die beoordeelt, met vaste criteria.
4. Meegroeien met de techniek. De niveaus en criteria zijn aangepast toen de techniek veranderde, en het slimme thuisnetwerk kreeg een eigen certificaat.

Ook in Londen bestaat een vrijwillig label voor de digitale kwaliteit van gebouwen, daar vooral voor kantoren. Een verschil is dat dit label niet van de overheid komt, maar van een bedrijf. Lees meer in ons artikel over de connectiviteitsrating voor kantoren in Londen.

Wat betekent dit voor het IT-Label?

Het IT-Label werkt op dezelfde manier als het Koreaanse certificaat: het is vrijwillig, het heeft duidelijke niveaus en de beoordeling gebeurt volgens één vaste methode. Er zijn ook verschillen. Het IT-Label is er voor nieuw én bestaand vastgoed. En het kijkt niet alleen naar wat er is aangelegd, maar ook naar hoe het in de praktijk werkt. Een certificaat is twee jaar geldig.

De belangrijkste les uit Korea is dat een label pas werkt als de markt het kent. Daarom moet het IT-Label zichtbaar zijn voor huurders, kopers, makelaars en adviseurs. Lees ook waarom het IT-Label de Benelux-standaard moet worden en het overzicht van wat het IT-Label van andere landen kan leren.

Veelgestelde vragen

Wat is het Koreaanse certificaat voor snel internet in gebouwen?

Het is een vrijwillig certificaat van de Zuid-Koreaanse overheid voor gebouwen die klaar zijn voor snel internet. Het kijkt naar de bekabeling, de leidingen en de ruimtes voor apparatuur. Er zijn drie niveaus: Speciaal, 1 en 2.

Sinds wanneer bestaat het certificaat in Zuid-Korea?

Dat hangt af van de bron. Het ministerie en KAIT noemen 1995. Koreaanse vakbladen noemen 1999, het jaar van de eerste certificaten.

Is het certificaat verplicht?

Nee. Bouwers en eigenaren vragen het zelf aan. Toch kreeg volgens Koreaanse cijfers de afgelopen jaren gemiddeld 78,5 procent van de nieuwe appartementen een certificaat.

Kijkt het certificaat ook of het internet goed werkt?

Nee, niet na oplevering. Het certificaat toetst wat er is aangelegd, vaak al in de ontwerpfase. Het IT-Label meet ook hoe het netwerk in de praktijk werkt.

Bestaat er in Nederland of België iets vergelijkbaars?

Er is geen overheidscertificaat zoals in Korea. De Europese Gigabit-verordening regelt wel glasvezelklare infrastructuur in nieuwe en ingrijpend gerenoveerde gebouwen.

Wilt u weten hoe uw gebouw er digitaal voor staat? Met een voorinspectie krijgt u een eerste beeld, voordat u kiest voor certificering.

Wilt u op de hoogte blijven van wetgeving, normen en de digitale kwaliteit van gebouwen? Schrijf u in voor de nieuwsbrief.

Bronnen: Brookings, Embracing broadband policy innovation from abroad; CNN, juli 2000; Provincie Gyeonggi, augustus 2003; ETNews, april 2005; Hankyung Business, augustus 2006; Financial News, juni 2020; WiredScore, mei 2026. Gecontroleerd op 18 oktober 2026.